Ontmoeting

Het geheim van de effectieve coach

‘Mensen laten zien dat ze meer kunnen dan ze denken’, ‘Coachees doen het zelf, maar door ontmoeting stimuleer je wel de ontwikkeling’, ‘Coaching als katalysator, gefocuste herconditionering’. Zomaar een aantal citaten van de deelnemers aan het event ‘Het geheim van de effectieve coach’.

Op 11 juni vonden er diverse activiteiten plaats bij Seats2Meet, waaronder de MINDZ Summer Meetup en de uitreiking van de Social Media Star Award 2009. Ook de CoachingCarrousel was present en had een rondetafelgesprek georganiseerd met als thema “Het geheim van de effectieve coach”.

De twaalf aanwezigen maakten kennis met elkaar door de vraag te beantwoorden ‘Wat brengt jou in beweging?’ De antwoorden varieerden van ‘het hart voelen kloppen’, ‘helpen mensen in ontwikkeling te krijgen’ tot ‘deadlines, die me in beweging krijgen’.

Aan de hand van een stelling die eerder deze maand tijdens de Dag van de Coach was geponeerd. Die stelling luidde ‘Een coach draagt 0% bij aan de ontwikkeling van de gecoachte’. Zelf vond ik de discussie over de betekenis van de term ontwikkeling een boeiende. Terwijl de een aangaf dat iemand zich kan ontwikkelen zonder interactie met een andere persoon, bijvoorbeeld op een onbewoond eiland, gaf de ander aan ontwikkeling niet los te zien in het kader van ontmoeting, van het Ich en Du, zoals de filosoof Martin Buber dat betitelde.

‘Wat is jouw geheim?’ was de vraag waar we het event mee afsloten. Wat is jouw geheim als coach? We waren nog lang niet uitgesproken en gediscussieerd. Discussieer je mee? Dat kan op het forum van de CoachingCarrousel-plaza.

Over geheimen gesproken….
De volgende activiteit die door de CoachingCarrousel georganiseerd wordt is het NEW Coaching Event op vrijdag 26 juni. Tijdens dat event wordt de aftrap gegeven voor de volgende ronde voor de verkiezingen van de Coach van het Jaar. Marijke Lingsma, Coach van het Jaar 2008, verzorgt een masterclass en door leden van de CoachingCarrousel worden workshops georganiseerd. Een van die workshops zal opnieuw gaan over het geheim van de coach, en wel het geheim van de toekomstige coach! Doe je mee?

Over coaches en hun roeping

Op vrijdag 3 april vond de oprichtingsbijeenkomst plaats van de Vereniging van Christen Coaches in Doorn. De protestantse ethicus prof. dr. Gerrit de Kruijf hield tijdens die bijeenkomst een inspirerend betoog onder de titel 'Roeping raakt je!'.

Het formele moment van de dag werd gevormd doordat de aanwezigen witte ballonnen loslieten; de ballonnen stonden symbool voor het vrije luchtruim kiezen van de VCC.

Professor De Kruijf verzorgde dus een lezing onder de titel 'Roeping raakt je!' Hij ging daarbij positief-kritisch in op het begrip roeping en de rol van christen-zijn in je werk. Ik geef geen samenvatting van zijn lezing, een aantal lijnen daarvan zijn terug te vinden in zijn vorig jaar verschenen boek Ethiek onderweg. Enkele uitspraken, die me zijn bijgebleven, geef ik wel hier weer. 'Met roeping wordt vaak bedoel toewijding, zelfontplooiing, ontwikkeling'. De Kruijf gaf de aanwezigen mee om als christen-coaches voorzichtig te zijn met een begrip als 'zelfontplooiing'. 'Roeping komt immers van de andere kant'.  In het kader van het Calvijnjaar besteedde De Kruijf ook enkele woorden aan Calvijn: 'Volgens Calvijn heeft de geestelijke niets voor op de bakker; daarmee haalde hij de bakker niet omhoog, het voetstuk op, maar de geestelijke omlaag'. Nog twee uitspraken die me bijbleven: 'Idealiserend spreken over werk loopt al heel snel uit op elitaire gedachten' en 'Ga niet op in je werk, burn er niet in out'.

Na de lezing van de Kruijf waren er een viertal workshops, waarvan ik die van Pieter de Kruijf (neef van) volgde. Die workshop had als titel 'Een goede coach rijdt op zachte banden' en ging op een aantal aspecten van het werk van Benedictus. Een grondgedachte van deze middeleeuwse monnik is dat mensen altijd verder kunnen groeien; elke dag is een kleine verbetering mogelijk. De leefregels van Benedictus worden dan ook wel 'een leefregel voor beginners' genoemd.

Al met al was het een inspirerende bijeenkomst. Nieuwsgierig naar hoe het nu precies zit met die zachte banden van een coach? Daarover gaat mijn volgende blog.

5 juni: Dag van de Coach

 Op 5 juni 2009 vindt de Dag van de Coach plaats. Ben Tiggelaar zal op deze dag keynote-speaker zijn.

Een gedeelte van de invulling van deze dag kun je zelf bepalen. In het middagprogramma van de Dag van de Coach zullen tien schrijvers een sessie verzorgen over hun boek.

Op deze website kun je je stem uitbrengen op de twee schrijvers van je voorkeur. De tien auteurs met de meeste stemmen kun je vervolgens ontmoeten op De Dag van de Coach. Zij verzorgen op 5 juni namelijk een sessie.

Tussen de 32 auteurs staan namen als die van Adriaan Hoogendijk (met zijn boek De schoonheid van het coachen), Erik de Haan (Relationele Coaching), en, uiteraard, zou ik haast zeggen, de winnaar van de New Coaching 2020 Award van 2008, Marijke Lingsma.

Ziek van de kerk?

De afgelopen dagen heb ik geboeid, maar ook geraakt, gelezen in het boek 'Ziek van de kerk?' van ds. J. Belder. Het boek heeft als ondertitel "Een persoonlijk verhaal over burn-out en depressie".

In dit boek vertelt ds. Belder op persoonlijke wijze over zijn burn-out en daarop volgende depressie. Tussen de regels door komen er heel wat opvattingen langs. Opvattingen van predikanten, opvattingen van gemeenteleden. Stuk voor stuk belemmerende opvattingen. Terecht is in een krant boven de aankondiging van dit boek gezet 'Een spiegel voor mede-christenen'.

Belder gaat onder andere in op wat conflicten met mensen (en predikanten) doen, wat de uitwerking van woorden en gedragingen kan zijn. Opgekropte boosheid om de lieve vrede wil. Vormen van subtiele, maar ook openlijke manipulatie.

Stuk voor stuk voor mijzelf redenen om aan de slag te gaan met de thematiek 'Gemeente-opstellingen'. Samen met enkele collega's hebben we al een paar keer gebrainstormd over de wijze waarop opstellingen van nut kunnen zijn voor de christelijke gemeente. Waar raakt de balans van geven en nemen in de kerk verstoord? Wat is de rol van de predikant daarin?

Op de plaza 'Gemeente-opstellingen' van MINDZ zetten wij (Marianne Blankestein, Marja Bos, Christa Hörchner en ikzelf) dit gesprek graag met u voort.

Botsende beschavingen

Onlangs is Samuel Huntington, politicoloog aan Harvard University, overleden. Huntington kreeg vooral bekendheid door zijn "The Clash of Civilizations", dat in 1997 in Nederlandse vertaling verscheen onder de titel 'Botsende beschavingen'. Cultuur en conflict in de 21e eeuw'. In zijn boek stelt Huntinton dat de 21e eeuw de eeuw van botsingen tussen culturen kan worden; dit in tegenstelling tot de 20e eeuw, waarin het ging om een botsing tussen met elkaar conflicterende ideologieën.

Terwijl Francis Fukuyama met de val van de muur de overwinning van het liberalisme en daarmee het einde van de geschiedenis proclameerde, stelt Huntington dat er een nieuwe fase in de wereldpolitiek is aangebroken die gekenmerkt wordt door een botsing van culturen. De belangrijkste conflicten zullen niet economisch of ideologisch van aard zijn, maar cultureel.

Huntington schrijft in het voorwoord van 'Botsende beschavingen' dat zijn boek niet bedoeld is als een sociaal-wetenschappelijk werk, maar als een paradigma, een 'loep om internationale ontwikkelingen mee te bekijken die meer zinvol en bruikbaarder is dan een ander paradigma'. Oorlogen tussen nationale staten of ideologieën zijn volgens Huntington verleden tijd, de nieuwe wereldorde zal volgens hem gedomineerd worden door het Westerse model enerzijds, en het Chinese en islamitische model anderzijds. Huntington typeert het idee van een universele beschaving als een typisch westers product. 'Het beeld van een universeel Westerse wereld in opkomst is misplaatst, arrogant, onjuist en gevaarlijk', schrijft hij.

Huntington waarschuwde ervoor om de modernisering van een beschaving niet te verwarren met een verwestersing van een beschaving. Hij wees daarbij ondermeer op China, waar een oude beschaving in hoog tempo aan het moderniseren is zonder daarbij één op één de westerse waarden van democratie en mensenrechten over te nemen.

Met zijn analyse geeft Huntington mijns inziens een aantal waardevolle en bruikbare gezichtspunten. Tegelijkertijd zit daar voor mij ook het spanningsveld. In een steeds kleiner wordende mondiale wereld zijn we op elkaar aangeweze.  We zullen op de een of andere manier samen verder moeten op onze planeet. Komen we dan verder met het benadrukken van (onoverbrugbare) verschillen tussen culturen? In hoeverre verscherpt de analyse van Huntington (onnodig) de overigens onmiskenbaar aanwezige verschillen? Blijven we in zijn redeneertrant niet juist steken in wat landen en culturen scheidt?

Zowel jodendom als christendom kennen universalistische tendensen. Tegelijkertijd gaat in de christelijke traditie dat universalisme samen met een besef van pluralisme. Pluralisten kunnen onderscheid maken tussen algemeen geldende regels en regels die per persoon of per land kunnen verschillen. Een dergelijke pluralistische moraal biedt meer vrijheid voor tradities en individuele wensen en behoeften. Zie voor een uitgebreidere argumentatie bijvoorbeeld Gijs Dingemans, In vredesnaam. Religie in een democratische samenleving, Kok, 2007). In een dergelijke pluralistische samenleving zullen 'trouw en waarheid elkaar omhelzen, recht en vrede elkaar begroeten met een kus' (Psalm 85:11 NBV).

"De mensheid heeft geen keuze: zij moet manieren ontwikkelen om de culturele en religieuze pluraliteit te erkennen als een permanent sociaal gegeven en om het elkaar bestrijden om te zetten in communicatie en samenwerking".  (Konrad Raiser, 1998)